To właśnie Chinom przypisywane są pierwsze formy komunikowania masowego. Około 200 r. p. n. e. w Chinach krążyły oficjalne pisma urzędowe, tzw. tipao, których podstawowym celem było informowanie o dekretach carskich, nominowaniu urzędników i życiu dworu. Tipao początkowo wydawane były na potrzeby urzędników panującej dynastii Han i przetrwały do czasu rządzenia dynastii Tang.
W wielu krajach tworzenie gazet dyktowane było potrzebą chwili. Prasa była zjawiskiem krótkotrwałym, skierowanym do określonych środowisk.
Porównywalnie do roli odgrywanej przez średniowieczną Biblię dla ubogich prasa stanęła wobec pionierskiego wyzwania, jakim był powiększony krąg odbiorców. Ówczesnemu społeczeństwu, występującemu już w charakterze odbiorcy przestały wystarczać lakoniczne, okresowe informacje, a czas odkryć geograficznych, podróży i wypraw sprzyjał zapotrzebowaniu na narodziny innej, bardziej trwałej formy przekazywania wiadomości takiej jak przegląd prasy.

Milowy krok na drodze do powstania regularnych periodyków postawił Johannes Gutenberg, wynalazca ruchomych czcionek oraz aparatu do ich odlewania.
Wynalazek Gutenberga przyczynił się do sprawnego przekazywania posiadanych nowin. Od tego momentu powielanie metodą mechaniczną gazet w konkretnych odcinkach czasowych stało się gwarancją regularnego i rzetelnego udzielania wiadomości.
Wydarzenia opisywane na łamach ówczesnej prasy dotyczyły przede wszystkim Europy, czasami zaś Ameryki czy Azji. Z nielicznymi wyjątkami nie zamieszczano informacji o kraju, w którym określone tytuły były drukowane. Drukarnie podlegały ścisłej regulacji prawnej. W większości krajów niezbędna była rządowa licencja, która gwarantowała władzom szybkie zamknięcie drukarni w momencie, gdy drukowany tekst był nieodpowiedni. Władcy europejscy zezwalali na drukowanie prasy tak długo, jak autorzy nie podejmowali się relacjonowania regionalnych i ogólnonarodowych wydarzeń.