W Wiedniu romantyczny kierunek stylowy przypominał przytulne, swoj­skie rokoko Marii Teresy, dlatego pewnie wiedeńscy rzemieślnicy rozumieli je tak dobrze i byli chętni do wydobycia dobrze znanych form. Najszybciej nowy kierunek przejmuje moda damska. Już w latach 20-tych luźne, szerokie suknie zastępuje sznurowana ciasno talia, spódnice stają się szerokie, poja­wiają się koronkowe kołnierze i mankiety. W krajach niemieckich nową modę szerokich spódnic nazywani „epoką krynolin” – meble kuchenne. Kapitalistyczna wzbo­gacona burżuazja nie mogła się już zadowolić drobnomieszczańską prostotą biedermeieru i upodobała sobie olśniewająco błyszczące otoczenie rokoko­we, chciano żyć lekko i powierzchownie, był to czas sentymentalnego wie­deńskiego walca. Po 1840 r. neorokoko wyparło już zdecydowanie klasycyzm i stawało się coraz bardziej popularne. Nie ograniczało się już do bogatych mieszkań i artystycznie wykonanych przedmiotów, ale rychło ogarnęło produkcję ma­sową. Elementy rokokowe były stosowane tak często i tak wiernie, że w przypadku pojedynczych mebli z trudem można rozpoznać, czy są oryginalne z epoki Ludwika XV, czy też 100 lat później zostały wykonane w Wiedniu. Mimo zewnętrznego podobieństwa istnieje jednak wielka różnica między prawdziwymi meblami rokokowymi, a tymi z epoki neorokoka. Różnią się nie tylko ogólnie stwarzanym wrażeniem, nastrojem, ale także detalami i ele­mentami dekoracyjnymi. W tym okresie w motywach rokokowych dają się też zauważyć inne wpływy. Nie mamy do czynienia z prostą imitacją stylu, ale raczej z pierwszym niezaprzeczalnym zjawiskiem rodzącego się eklek­tyzmu.
Wśród wiedeńskich artystów stolarzy na pierwsze miejsce zasługuje firma C. Leistler i Syn, gdyż dokonała ona jednego z największych przedsięwzięć epoki, urządzając całkowicie wnętrza pałacu Liechtenstein w Wiedniu. Urządzenie jest wspaniałym przykładem wielkopańsko dostojnej i bogatej formy manifestowania się stylu neorokokowego (1842—1847). Wśród zna­nych artystów stolarzy należy też wymienić Michaela Thoneta, który osiadł w 1842 r. w Wiedniu, jako pierwszy przedstawiciel sławnej dynastii Thone-tów. On również miał swój udział w urządzaniu pałacu Liechtenstein, nawet jeśli sprowadzał się on tylko do wykonania pięknych posadzek.